٥٣٩٣ - هـ ر ع
أُهرِعَ يُهرَع، إهراعًا، والمفعول مُهرَع
• أُهرِع الشَّخصُ:
١ - هُرِع؛ أسرع أو عدا في اضطراب.
٢ - أُرعد من غضب أو ضعف أو خوف أو حُمَّى أو برد.
⦗٢٣٤٤⦘ ٣ - خفَّ عقلُه.
[ ٣ / ٢٣٤٣ ]
٥٣٩٣ - هـ ر ع
أُهرِعَ يُهرَع، إهراعًا، والمفعول مُهرَع
• أُهرِع الشَّخصُ:
١ - هُرِع؛ أسرع أو عدا في اضطراب.
٢ - أُرعد من غضب أو ضعف أو خوف أو حُمَّى أو برد.
⦗٢٣٤٤⦘ ٣ - خفَّ عقلُه.
[ ٣ / ٢٣٤٣ ]